Julia pochodzi z Werony, ze znanej i szanowanej rodziny Kapuletów. Jest pierwszym dzieckiem swoich rodziców i jedynym pozostającym przy życiu w czasie akcji utworu (Kapulet wspomina, iż Ziemia pochłonęła wszystkie me nadzieje, oprócz tej jednej). Podczas trwania sztuki mają miejsce czternaste urodziny Julii, które – zgodnie z tekstem oryginału – przypadają na 31 lipca lub 1 sierpnia. W związku z tym, że uroczystości odbywają się na kilka dni przed tą datą, można wnioskować, że sama akcja rozgrywa się w połowie lipca.

Tytułowa bohaterka Romea i Julii jest bardzo młoda – ma zaledwie czternaście lat. Mimo że w XVI wieku, kiedy Szekspir pisał tę sztukę, w wielu krajach Europy kobiety na tym etapie życia miały już męża i potomstwo, w Anglii przyjęte było, iż właściwym wiekiem dla kobiety na wyjście za mąż było 21 lat. W ten sposób ówczesny widz mógł łatwiej sobie wyobrazić sytuację, w której uczucie pomiędzy dwojgiem młodych ludzi może doprowadzić do kłopotów. Była to sztuka o Włochach – statystyczny ówczesny mieszkaniec Wysp Brytyjskich nigdy nie spotkał żadnego z nich, byli powszechnie uznawani za mieszkańców odległego, dość egzotycznego kraju, co także tłumaczyło zaobserwowane różnice.

Akcja sztuki trwa nie dłużej niż tydzień. W tym czasie bohaterka przeżywa liczne trudności, związane z wejściem w dorosłość. Zakochuje się, doświadcza śmierci bliskiego sobie kuzyna, zdradza ją najwierniejsza opiekunka, wdowieje, w końcu popełnia samobójstwo. Mimo to wykazuje się odpornością psychiczną i dużą inteligencją. Jest opanowana, w przeciwieństwie do impulsywnego Romea. Do niej także należy inicjatywa w ich związku: to ona pozwala mu się pocałować, sugeruje małżeństwo, wybacza swojemu wybrankowi zabicie kuzyna. Julia jest wierna swoim ideałom, wierzy, że to, co robi, jest słuszne.

"Romeo i Julia", John Henry Frederick Bacon

"Pocałunek", Gaetano Previati

Romeo pochodził z rodu Montekich. Kochał dziewczynę z rodu Kapuletów, który od bardzo dawna zwaśniony był z rodem Montekich. Waśń toczyła się między całymi rodami, a także między przyjaciółmi tych dwóch najbogatszych rodzin. Jak mówi powiedzenie, nienawiść i miłość są ze sobą powiązane. Tak było i w tym przypadku. Potomkowie tych dwóch skłóconych rodów pokochali się ogromną miłością. Przeszkody, które stanęły przed tą miłością, tylko umocniły niefortunne uczucie. Niestety, miłość ta skończyła się tragicznie.

Romeo był niepoprawnym romantykiem. Był bardzo skryty. Młodzieniec nie lubił się zwierzać, on sam był dla siebie jedynym powiernikiem swych smutków, tajemnic i uczuć. Z początku kochał Rozalinę, a raczej samą miłość do niej. Gdy nie było jej przy nim, bardzo cierpiał. Oblicze prawdziwej miłości poznał dopiero wówczas, gdy poznał Julię. Wtedy doznał prawdziwej miłości, uświadomił sobie, że do tej pory nikogo nie kochał. Julię obdarzył ogromną miłością, choć nawet nie znał dziewczyny. Młodzieniec chciał być z nią na zawsze. Romeo starał się unikać waśni z rodziną Julii, nie chciał się z nimi kłócić. Szanował Kapuletów, mimo stosunków jego rodu z ich rodem. Miał nadzieję, że przyjdzie czas, kiedy z Julią nie będą musieli się przed nikim ukrywać, będą mogli pokazywać się razem. Miłość Romea nie znała żadnych granic i przeszkód. Romeo starał się być opanowany, ale potrafił być spokojny jedynie w chwilach szczęścia, wtedy gdy mu się wszystko udawało. Gdy coś poszło gorzej, Romeo załamywał się i nie potrafił sobie poradzić z tym. Młodzieniec był wtedy bezsilny i nie potrafił racjonalnie myśleć. Romeo łatwo poddawał się cudzym planom, łatwo było nim manipulować. Bohater był bardzo wierny i oddany Julii. Bardzo cenił też przyjaźń. Gdy Tybalt zabił jego przyjaciela, Merkucja, Romeo odpłacił mu się zabijając go. Za ten czyn wygnano go z Werony. Romeo nie mógł sobie z tą sytuacja poradzić. Poza Weroną nie widział świata, życie poza nią było dla niego okropną męczarnią. "Zewnątrz Werony nie ma świata, tylko tortury, czyściec, piekło samo! Stąd być wygnanym, jest to być wygnanym ze świata; być zaś wygnanym ze świata, jest to śmierć ponieść, wygnanie jest, zatem śmiercią barwioną." Bardzo tęsknił za Julią, która została w Weronie. Kochał ją bardzo mocno i pielęgnował to uczucie w swoim sercu. Jego miłość do Julii była bliska szaleństwa. Gdy dowiedział się o rzekomej śmierci Julii, dostał szoku. Nagle stracił to, co było dla niego najważniejsze, zawalił się jego świat. Chciał być blisko Julii, gdyż nie widział już swojego życia na świecie, w którym nie ma jego ukochanej. Chciał umrzeć i udało mu się cel ten zrealizować.

"Romeo i Julia", Frank Dicksee

"Romeo i Julia, Scena na Balkonie", Hans Makart